HAKKIMDA

Merhaba! Ben Iraz.

Aslında nüfusta Raziye yazıyor. Ama ben kendimi bildim bileli Iraz’ım. Babamın, henüz 5 yaşındayken kaybettiği annesinin adıymış…

O yüzden değiştirmiyorum, değiştiremiyorum. Bu bir isimden fazlası. Küçük bir hatıra, büyük bir sevgi.
Yani anlayacağınız: "Iraz" deyin, gönlüm hoş olsun. 

​

1991 modelim. Kafasına koyduğunu yapan, azıcık inatçı ama çokça hayalperestim. Kötü söyleneni duymam, çöpe atarım; iyiyi alır, cebime koyarım. İyiliğin, merhametin dünyayı değiştireceğine inanırım… ve bunun için çabalarım. 

Radyo ve Televizyon kazandım diye evde bayram havası beklerken, ablam ve abim "Nereye gidiyorsun sen?" modundaydı. Ama ben dinlemedim tabii.

​

Bavulu kaptım, Niğde yolları... Sonra hoop Niğde TV’de sokak röportajları. Kamera önü mü? Yok, bana göre değildi. Mersin’e geldim, gazeteciliğe daldım.

​

Gazeteciliğin beni cezbeden tarafı ne mi oldu? Sokağın nabzı. Gerçek insanlar. Gerçek hikayeler. Bir gün müdürüm bana “Denizde biri boğulsa çekim mi yaparsın kurtarır mısın?” diye sordu.

​

Ben de "Yüzme biliyorsam atlarım, yoksa yardım çağırırım." dedim. “Sen bu işi yapamazsın.” dedi. O an biraz yutkundum… ama sonra kendime geldim: "Sen izlemeye devam et." dedim içimden.

​

2012 yılından bu yana yazıyorum, soruyorum, dinliyorum. Herkesin bir hikâyesi var ama bazıları var ki içini ısıtıyor, gözünü yaşartıyor, umut veriyor. Ben o hikayelerin peşindeyim. Özellikle kadınların. Ayakta kalmış, düşmüş kalkmış, kendine yol açmış kadınların.

​

Yerel gazetelerde kalem oynattım, şimdi sıra kendi evimde:

Bu sitede. Bir çocuğun annesi, hayatla cebelleşen ama gülmeyi unutmayan bir kadın olarak buradayım.

Yazıyorum çünkü biliyorum…
Bir kadının hikayesi, başka bir kadının umudu olabilir.